Na ogół inwestorzy inwestują w różne rodzaje aktywów, tworząc portfel inwestycyjny. Budowa portfela inwestycyjnego to proces polegający na:
1) ostatecznym wyborze aktywów, w które zostaną zainwestowane środki oraz
2) wyborze proporcji, w jakich te środki zostaną podzielone pomiędzy poszczególne aktywa.

Konstrukcja portfela może być dokonywana w różny sposób, w zależności od tego czy uznamy zdolność zarządzającego do formułowania prawidłowych makro- i mikroprognoz. Oznacza to, że zarządzający portfelem stosuje tzw. selektywność lub wyczucie rynku. W każdym przypadku portfel powinien być dobrze zdywersyfikowany.

Selektywność, to zdolność zarządzającego portfelem do identyfikowania akcji, które przynoszą ponadprzeciętne stopy zwrotu. Inaczej mówiąc, selektywność to zdolność do formułowania poprawnych prognoz mikroekonomicznych.

Timing (wyczucie rynku), to zdolność zarządzającego portfelem do formułowania poprawnych prognoz makroekonomicznych. Inaczej mówiąc, jest to zdolność do przewidywania poziomu stóp zwrotu z rynku akcji w relacji do poziomu stóp zwrotu z instrumentów o stałym oprocentowaniu.

Dywersyfikacja jest to działalność zmierzająca do minimalizacji ryzyka portfela przy danym oczekiwanym poziomie stopy zwrotu.

1) analizę techniczną,

2) analizę fundamentalną.

Analiza techniczna, najogólniej rzecz biorąc, polega na badaniu cen akcji dla celów przewidywania przyszłych ruchów cen poszczególnych akcji. Aby można było przewidywać przyszłe ruchy cen akcji należy w pierwszej kolejności przeprowadzić analizę kształtowania się cen akcji w przeszłości, co powinno prowadzić do wykrycia powtarzalnych wzorców zachowania cen. Znając powtarzalne wzorce zachowań cen akcji w przeszłości możemy przewidzieć przyszłe ruchy tych cen, co umożliwia opracowanie skutecznych strategii inwestycyjnych.

Analiza fundamentalna opiera się na założeniu, że analizując różnego rodzaju czynniki o charakterze fundamentalnym (makro- i mikroekonomiczne) można określić rzeczywistą, czyli „wewnętrzną” wartość akcji. Najczęściej przyjmuje się założenie, że rzeczywista wartość akcji wyznaczona jest przez zdyskontowaną wartość przyszłych przepływów pieniężnych. Obliczone w ten sposób rzeczywiste wartości akcji są następnie porównywane z ich aktualnymi cenami rynkowymi. Na podstawie tego porównania następuje kupno (lub sprzedaż) źle wycenionych akcji. Ponieważ analiza fundamentalna opiera się na założeniu, że wcześniej czy później rynek dokona korekty cen nie odpowiadających rzeczywistej wartości akcji, dlatego strategia oparta na tej analizie powinna przynieść oczekiwane rezultaty.

a) określeniu długoterminowych celów finansowych (np. zapewnienie dzieciom środków na wykształcenie, budowa domu, coroczne wczasy),

b) określeniu wielkości zasobów, jakie inwestor może zainwestować,

c) określeniu pożądanej stopy dochodu (stopy zwrotu),

d) określeniu poziomu akceptowalnego ryzyka (jeden z najważniejszych etapów budowy portfela inwestycyjnego, który prowadzi do udzielenia odpowiedzi na pytanie, jaki powinien być poziom ryzyka przy danej oczekiwanej stopie dochodu),

e) wstępnym określeniu aktywów, w które zainwestowane zostaną środki przeznaczone na inwestycje.

• sformułowanie celów polityki inwestycyjnej,

• analiza papierów wartościowych,

• budowa portfela inwestycyjnego,

• rewizja portfela,

• ocena skuteczności polityki inwestycyjnej.

• głównym przedmiotem ich działalności jest utrzymywanie instrumentów finansowych i dokonywanie transakcji nimi,

• w efekcie instrumenty finansowe są głównymi składnikami ich majątku,

• w strukturze źródeł finansowania (pasywów) instytucji finansowych dominują fundusze obce (dług).

W tradycyjnym (klasycznym) ujęciu papiery wartościowe są to dokumenty stwierdzające określone prawa majątkowe przysługujące ich właścicielowi.

Wraz z rozwojem rynków finansowych i pojawianiem się nowych instrumentów coraz częściej pojęcie „papierów wartościowych” jest zastępowane pojęciem „instrumentów finansowych”, które jest pojęciem szerszym, gdyż obejmuje instrumenty nie mieszczące się w klasycznym pojęciu papierów wartościowych.

W Polsce ustawa regulująca obrót instrumentami finansowym definiuje je w ten sposób, że wymienia co jest instrumentem finansowym. Definicja składa się z kilku części.

Zgodnie z ustawą instrumentami finansowymi są:

1) papiery wartościowe;
2) niebędące papierami wartościowymi:
a) tytuły uczestnictwa w instytucjach zbiorowego inwestowania,
b) instrumenty rynku pieniężnego,
c) finansowe kontrakty terminowe oraz swapy,
d) opcje,
e) pochodne instrumenty towarowe,
f) inne instrumenty, jeżeli zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym na terytorium państwa członkowskiego lub są przedmiotem ubiegania się o takie dopuszczenie.

Z kolei papierami wartościowymi są:

1) akcje, prawa poboru, prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego,
2) inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych, lub wykonywane przez dokonanie rozliczenia pieniężnego (prawa pochodne).